قلبم نشسته بود زیر ناودانِ ناگهان

آن ساعت عاشقی به تو شکسته تر

آب از سرم گذشت

روح خدای بی رمقی برپرده ها نشست

شمسی به تخت نشسته بودو زارمی گریست

این کودک مرده به سینه از آنِ کیست؟

من زارمیزنم ..خدا! این بی مزارکیست؟

شمس الحقا کجا پریده ای به شب

نیش کدام عقرب ساعت تورا گزید؟

زنجیری ام ..بنوازم ..که راضی ام

صاحبقران مملکت ترکتازی ام

یا شمس طوس..حافظ ترک..ذوالجلال من

سررابه قرب تودادم به قاضیم!

آبم از سرم گذشت

ای صاحب تمامی تصویرهای خیس..

آبم نمیدهداین چمن سرخ بی فروغ

ابری نمیدمداز آسمان دروغ

ماهی سرخ چکید زگلوی اهوان

رستم رسیده به پهلوی پهلوان

سهراب میچکداز این نای بی صدا

رستم منم که به دارم میکشد خدا!

ای صاحب تمامی تصویرهای خیس..

آب ازتمامی سرها گذشته است...

تو مثل هیچکسی

و سایه ات پلکان ندارد

و بغضت

به سان نغمه خاموش دوره گردی است

که در هیچ سرزمینی

خویشاوندی از خدا به او نباریده است

تو مثل آن سرزمین دور ی

که ماهیهای آزاد

 یک ماه مانده به فراغت ومرگ

 در خلاف مسیر رود

مقصد تورا هروله می کنند

تا  نام  بچه ماهی هایشان

ابدالدهر..آزاد بماند

و غوکان  برکه ات..که به هیچ ماهی کوچکی طعنه نمیزنند..

تو مثل  آن قله پاکی

که از برف نشسته به بامت

خیال تمام کوهنوردان خسته سر می خورد

و در دشت پیرامونت

لاله ها  از  لب حوریان هردو دنیا قرمز تراست..

و چون نماز صبح

معصوم و کوتاهی..

و

من

...

 من در زنجیر ..من در اقطاب عنکبوتم...

آه زنبور من ..لانه ای بساز

حــــــــــــــــــالا راست گفته اند يا دروغ...

مهم تر از اســـــــــــب هاي بي دم نيست

..كه به قلـــــــــــــم مي مانند

وقتي كه شيــــــــــــهه مي كشد با كـــــــــف مركــــــــــــــب بر دهانــــــــــــــــــــش ...

روي كاغـــــــــــــــــذ سفـــــــــــــــــــــــــــــــــــيد ســـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــاده..

تا در دشـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت

رد اسبـــــــــــــــهاي بي ســــــــوار

و اســــــــــــــــــــــــــب هاي دم بريده

ناجـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــور هم باشند

نخـــــــــــــــــــــــــــــــوان اين حرفها را

با تـــــــــــــــــــــــــــــــــو كه نيســـــــــــــــــــتم...

اسبــــــــــــــــم رم كرده اســـــــــــــــت

 كه رو به غـــــــــــــــــــــروب راه ميــــــــــــــــروم...

و رد پـايم به شكل شعـــــــــــــــــــــــــري شده است

تا اغــــــــــــــــــــــاز گـــــــــــــم گشتـــــــــــــــــــــــــگي مرا بداني ..

وانـــــــــــــــــــــــــــــــــتها كه معلوم نيست

وآفـــــــــــــــتاب كه رد خوبي براي غروب يك مرد نيست..

.

و تو که حریف دل نمــــــــــــــــــی شوی

كاغذ سرنوشـــــــــــت هم كه مي داني...

در دســـــــــــت بـــــــــــــــــــاد است

حالا هرچه بادابــــــــــــــــــــــــــــــــــــــاد...

يك لحـــــــــــــــــــــــــــــــــــظه پرنده شو.

و منقارت را در جوهر غـــــــــــــــــــــروب آغشته كـــــــــــــن

بنويـــــــــــــس يك نقطه ..نه دونقطه ســــــــــــــــــــــــــــرخ

 بر گونـــــــــــــــــــــــــــــــــــه ماه افتــــــــــــــــــــــاده بود

روزی كه يال ودم اســـــــــــــــــــــــــــــــب را بريدند..

تا نشــــــــــــــــــــــاني باشد براي تو ..

كه شبــــــــــــــــــــها در مهــــــــــــــــــــــــــتاب

رد پاي كـــــــــــــــــسي را جستجـــــــــــــو مي كني..

يادت باشــــــــــــــــــــــــد...

تــــــــــو پرنده بايد باشـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــي

و منقارت بايد سرخــــــــــــــــــــي غــــــروب را بنوشد..

وگرنه گربـــــــــه مي ايد و كاغذ خونـــــــــــــــــي نشاني مرا

در كنج حياط مچــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــاله مي كند

راســــــتي اگر توانستي

رنگي هم به ماهيـــــــــــــــهاي حوض خانه بزن

مــــــــــــــــــــُردند از بس كه ديده نشــــــــــــــــدند...

زیبا!

راه ستارگان امشب که  بسته است...

                                                    از جور این شب کبود!

 وماه سنگین ومهربان

            بر سرشاخه های درختان کوچه می خورد

 که برگ برگ ..مهتاب می ریزند

 زیبا!

 لب ها ترانه مهتاب را دم گرفته اند

 که من بی خیال این شب

 دستی ببرم در زلف تو که افریقای سیاه فقیرانه منند

 و آن برق کودکانه را ببینم در چشمت

 که رازی دارد

                             نایافته و عظیم!

 به هیات سلام مسافری

 که هیچ امید بازگشتش نبوده است..

 که برق چشم تو در این شبها

 دعای این مردم کم دست است

 که زیر کبود روزگار

 ذهن هیچ کس به قامت خمیده شان روشن نمی شود

 ..زیبا

 نمی دانی

 پای عاشقان که به کوچه ما باز شود

 چه قصه ها که می شود برای زلف تو گفت..

 وچه شعرها که می شود از چشم تو سراغ گرفت

 امشب

 که همت مردانه  همسایگان مهربان هور

 ماه را چراغی کنند

 تا زلف تو که رد مشکینش برکوچه مانده است را

 دریابند

 که زلف تو را دریابند

                            زلفی که با باد پریشان شد

 ..وبا شب گذشت

  زیبا

 این شب که بی تو به روز نمی رسد

 و راهمان که به ستاره.. نمی رسد

 تا کبودشب را برق چشم تو روشن نکرده است

                               ...این شب که به روز نمی رسد!

 پس چشم در چشم ستارگان بدوزیم که چه؟

 و ماه را در کوچه بگردانیم

 و برگ مهتاب به دندان بگیریم ..که چه؟

 ...و این هم که کاغذ آخرین است

 ..نامه آخرین..

زیبا

 بگو..

 شب چرا به روز نمی رسد؟ 

چه سنگی هستم من؟

یک چکش دیگر تحمل ندارم

نه

نه سنگم من ونه آهن

رد گیسویتان بر قلبم شیار نمی اندازد چون بیابان

باد ه بیاورید نه باد

من با خون دل تمام درختان میگساری کرده ام

همه عمر

و زیر پای سوسمارهای بیابان

جل پاره ام را فرش کرده ام

به امید مهمان!

و خودم شاهدم که ما بین نماز ظهر و عصر

سه بار بردرخت بیابان

خود را حلق آویز کرده ام

و بعد سلام داده ام به کوه روبرویم

و او هفت بار گفت امان..امان...

کوهی که اندک اندک فرهادم می کند

بی خیال شیرین و این مزخرفات!

وحیف..

چه بتی می شد از شن های روان ساخت!

 که چشمم  نه چشمه بود

نه اشکم رود!

بر عکس  همه شما

که دروغهای شاخدار تان گله های گوزن را رم می دهد

برعکس شما که طویله هایتان را سرامیک می کنید

و موال هایتان را بانام خدا می عطراکنید

برعکس شما که حمام هایتان پر است از فکرهای بکر ناجور سحرگاه!

وسیگار هرشبتان را به لبی داغ روشن می گیرانید

و بر شتر زردشت و با جام هورمزد نشان

به محمد قلب من

دشنام می دهید

و شرم دارید که نام فامیلتان عربی است

و هرشب کمر می لرزانید به نص غلیظ عرب

برعکس شما

من هرشب

بی آنکه زیر درخت کنار بخوابم

گل نیلوفر برسرم می روید

و چشمم مواجب گونه هایم را بی کم وکاست می پردازد

تا سرم به هر باد سرد بیابان

به سودا وسما

بچرخد

تا ماهی گلویم بیاید در دهانم

و جواب دژخیمیتان را به رباعی بدهد..

کجاست تیغتان

کجاست؟

چرا مهربانیتان ..تف..!

چرا مهربانیتان بیشتر از خود خداست؟

 وگفت لعنتی... عوض که نمیشوی ...

 من شرمنده از مسلمانی!

بی ...کلاغ بهمنی و لک لک بیابانی...

مهتاب خواب

نشسته  بر کرانه برکه های دور

برق یخ مشکی کلاغ پیداست

ما در زوال غروب وستاره ایم

جایی که لازمان...

فرصت نمی کند

سلام!

یخ می پرد به دهان درختان باغ!

یخ میزند سلام!

ای ابرهای دور

کو مرد شب...مرد مهاجر غریب

تا از نی گلو

ماهی سرخی رها کنددر چشمه های نور؟

گیرم ستاره نیست

گیرم که آفتاب

در بند  ورد  هزار زنجره

طلسم!

گیرم که آوای غوکان سیر لجن

هوهوی مرغ حق را

کشته اند!

ماهی سرخ گلوی شاعران کجاست؟

من شاعرم؟که گفته ..چرا ..چطور؟

تنها به این دلیل که خوابم نمی برد؟

از برکه یخ زده چرا ماهی نمی پرد؟

گیرم که روز بیاید لب حوض باغ

گیرم دوباره گل یخ رویشی کند

یا از افق

باد بهار بردمد!

دیگر که صبح وشام

فرقی نمی کند!

هرچند...

این شب

روی تمام روزهای سیه راسفید

 کرده است

برای مرتضی و تمام سه پاره گویان خیام خیام...

^{چرا این کلمات}

^{همه به شکل بوسیدن ادا می شوند}

^{به شکل آرزوی  کاشتن گلی بر خاک رهگذر پنجره ها}

^{و چرا تمام خاطره ام از تشنگی شب}

^{به شکل تنگ آبی است که مادر}

^{در یک شب شرجی بر بالای بالینم می گذارد و می رود}

^{وماهی کوچکی از تنگ می پرد در دهان تشنه ام}

^{و می رود تا  قلبم}

^{وبه رنگ خون می  شود}

^{تا در هر طلیعه بهار}

^{از حجم سبز درختان سیراب نشوم و ماهی کوچک سرخ}

^{بیاید در گلویم}

  ^{و من حرفهای سرخ را طوری ادا کنم}

^{که به شکل هیچ مبارکبادی نباشد}

^{واگر پای عکسی یادگاری را بنویسم}

^{امضایم به شکل ماهی سرخ کوچکی باشد}

^{که دهانش نیمه باز است}

^{که انگاری}

^{از غرقابه خون نفسش تنگ آمده است}

^{و من انگار  از تمام گلهای گلستان سعدی و بوستانش}

^{گلایه دارم}

^{ومی خواهم حافظ و خواجو را به جان پیاده روهای خیابان خیام بیندازم}

^{همان خیابانی که دنیا مرا به درختان بلند چنارش اضافه کرد}

^{تاسرشار شوم از رباعی های ناقص آبکی ده سالگی ام}

^{و هوس شکستن سر پاسبان}

 ^{با تیر وکمان هنوز با من باشد}

^{که به روی سیاه کرک های خیابان}

^{کلت می کشید}

^{و من بجایشان فرار می کردم وپایم همیشه به چیزی گیر میکرد}

^{و زانوی شلوارم همیشه شرمنده چرخ خیاطی مادر بود}

^{و شاید روزی دوباره برگشتم}

^{تا شیشه بیندازم زیر پلهای کوچک آهنی نهر شاه باد}

^{تا ببینم آن ماهی شکم گنده تنبل}

^{فارغ شده است یا نه}

^{و شاید ماهی گلویم را همانجا پیش فامیلهایش جا گذاشتم}

^{حالا بگذارآن نامه که از همین آب گرفته بودم را برایت بخوانم}

^{هرچند هنوز نمی دانم}

^{چرا آنها که زیاد از عاشقیت سرشان می شود}

^{نا مه هایشان را به آب می دهند}

^{و حالا که هر چه می نویسم}

^{از نفس تنگی ماهی گلویم نشانی دارد}

^{بگذار بی طاقتی کنم وراستش را بگویم}

^{من همیشه دوست می داشتم}

^{نامه هایی که برای تو می نوشتم}

 ^{همان بالای نهر شاه باد رها کنم}

^{و تو یا خدا آن پایین بودید و}

^{اشکهای عاشقیت را از آب توی کاغذ سوا می کردید}

^{اشکهای من سرخ بود و از جنس پولکهای آن ماهی}

^{که در گلویم نفسش بی طاقت است}

^{و این نامه ها هم که همه به امضای اوست و گرنه}

^{من که دیوانه نبودم که بر آب نامه رها کنم و}

^{دست این کوچه ها هم} 

^{که هیچکدامشان به دریا نمی رسد}

^{اما من دهانم زیر ناودان ها باید باز باشد}

^{تا ماهی سرخ گلویم جستی بزند ومن فرصت کنم}

^{از عاشقی و تنهایی نامه ای برای تو بنویسم}

^{و بگویم من هم چون آدمهای بالای نهر}

^{چاره ای ندارم جز اینکه نامه به آب دهم و}

^{مشتی آب در جیبم بریزم و}

 ^{بیاورم برای گلدان خشک پنجره های خیالم}

^{تا نیمه شبها گلی که در ذهنم رویش می کند}

^{تشنه نماند}

^{حالا ببین چه مانده است از کلمات}

^{کلماتی که نه حافظانه بود و نه سعدیانه}

^{رباعی های آبکی  آدمهای خیابان خیام بود}

^{که سه پاره بودندو مصرع آخرشان  را}

 ^{حتما تو باید می سرودی}

حلاج...

بیاویزم بر گردنم طره گیسوی تو را

 چون حلاج

که در حلقه خدا افتاد

و زنده کنم تمام آوازهای جهان را

وقتی زمزمه کنم نام تو را

ای یار

ای یار

ای یار

وخشک ترین مسیر بیابان را لاله بکارم

ازا شک عاشقان معصومت!

که تلاطم میدهد نام تو

دریایی که در سینه دارند

وبا ساربانانی که آهسته می گذرند

رازهای اینهمه سال را نجوا کنم

آهسته نجوا کنم!

که هزار بار شتر حرف دل ببرند

به قبله ای که می جویندش!

وخدا را بنشانم

که باز دستی در زلف تو ببرد

ودر سینه سنگین من!

ودر این روزها که آهسته می گذرند

ای یار

ای یار

ای یار

دوبال میخواهم

که درشنیدن صدای پای تو

بر طاق کبوتر اوج بگیرم

زمزمه کنم

بشمارم

که زلف تو چقدر به گردن من نزدیک است!

آه !

زلف تو برگردن من حق دارد!

واصلا کفتر چاهی شوم

 بنشینم بر سر راهت

که زلف خود را در چاهش تماشا می کنی!

و من آویزان زلف تو شوم

که آنچه تماشایی است

رد گیسوی تو برگردن من است

که مردارمی شوم ای یار

اگر بر دار نباشم!

آویزان شوم در آیینه چاه

که زلف تو را انعکاس می دهد و

لب برآن آب بگذارم

تا زلف تو پریشان تر شود!

و من ناسیراب بوسه بر گیسوی تو!

وتشنه بمیرم !

هلاک

هلاک!

هلاک طره گیسویی که

بوی مشکینش زنده ام می کند

آه

 که جان دادن برآن طره مشکین

چه تماشایی است!

چه تماشایی است!

بیاویزم برگردنم گیسوی تو را

چون حلاج

 حلاج

 حلاج

 که در حلقه خدا افتاد...

(۱ 

راستش خواستم شعری بگذارم با این مطلع:

دیدار تورا العطش ای مرد حجازی!

 که دیدم بازرنج قافیه هست..آزادتری آمدو دستم را گرفت به کوچه رندان..آن بماند برای شبی که غرل کم دارد..لمحه ای از دل برآمد و ارادتی...

در تبار سترگ لك

                   لك 

                       ها

كآشيان بر فراز گردباد 

                    مي نهند

                     ـ من آن پرم ـ

 به بالش كودكي

 كه هرشب

                  خواب پرواز مي بيند...